चार मतांचा गोंधळ, वॉर्ड न जुळल्याने वरिष्ठांची निराशा

मतदान केंद्रांचे अव्यवस्थित वाटप, वेगवेगळ्या ठिकाणी कुटुंबांचे विभाजन करणे ही ज्येष्ठांची प्राथमिक तक्रार होती. उंड्री येथील रहिवासी रॉडनी परेरा (६०) म्हणाले, “आम्हाला तीन केंद्रांना भेट द्यायची होती. माझे बूथ ऑर्किड स्कूलमध्ये, माझ्या मुलाचे हिल ग्रीन हायस्कूलमध्ये आणि माझी पत्नी नारायणा टेक्नो येथे होती.” “अधिकाऱ्यांनी बूथ वाटप करण्यापूर्वी मतदाराचे वय आणि त्यांच्या निवासस्थानापासूनचे अंतर विचारात घेतले पाहिजे. अशा प्रकारच्या गैरव्यवस्थापनामुळे मतदारांना परावृत्त केले जाते.” अंतर देखील एक मोठा अडथळा होता. हांडेवाडी येथील लता पांडुरंग महाजन (६६) यांना त्यांच्या घरापासून १२ किमी अंतरावर असलेल्या आकाशवाणी येथे बूथ देण्यात आला. आल्यानंतर, तिला समजले की तिला पूर्णपणे वेगळ्या वॉर्डमध्ये हलवण्यात आले आहे. त्या म्हणाल्या, “नगरसेवकांची नावे पूर्णपणे अपरिचित होती. आम्हाला आमच्या स्थानिक प्रतिनिधींना मतदान करायचे होते, पण आम्हाला वेगळ्या प्रभागात ठेवण्यात आले असल्याने मी माझे मत न देण्याचा निर्णय घेतला,” असे त्या म्हणाल्या. इतरांसाठी, दस्तऐवजीकरण अडथळा ठरले. हडपसर येथील हिंगणेमळा येथील रहिवासी असलेले रामदास गायकवाड त्यांच्या आधारकार्डची केवळ छायाप्रत घेऊन आले. “माझ्याकडे माझी वोटिंग स्लिप आहे, पण ते मला मूळ ओळखपत्राशिवाय मतदान करू देणार नाहीत,” तो म्हणाला. रस्ता रुंदीकरणासारख्या स्थानिक प्रश्नांवर आपले म्हणणे मांडण्याचे ठरवून त्यांनी आपल्या मुलाला मूळ कागदपत्रे बूथवर आणण्यासाठी बोलावले. अडथळे असूनही, दिवस खोलवर बसलेल्या नागरी कर्तव्याच्या कथांनी देखील चिन्हांकित केला होता. सकाळी 9.30 वाजता, सुशीला चव्हाण (70) आणि त्यांचे पती नरेश (76) चेहऱ्यावर हसू घेऊन एनआयबीएम रोडवरील बूथवरून परतताना दिसले. “आम्ही सहसा सकाळी 8 वाजता 90 मिनिटांच्या फिरायला जातो, पण आज आम्ही आधी मतदान करायला उशीर केला,” सुशीला म्हणाली. “माझ्या शेवटच्या वेळी मी निवडणूक चुकलो ते आठवत नाही. ते खूप महत्वाचे आहे.” तसेच ट्रावस मारिया (60) हिने गोंधळ थांबवण्यास नकार दिला. तिचे बूथ प्रत्यक्षात दोन किमी अंतरावर असलेल्या शाळेत असल्याचे सांगितल्यानंतर, शोध सुरू ठेवण्यासाठी ती तिच्या पतीच्या दुचाकीवर गेली. “मी गोंधळलो आहे, पण हे मला थांबवणार नाही. आम्ही योग्य बूथ शोधू आणि आमच्या मताधिकाराचा वापर करू,” तिने खिल्ली उडवली. शिक्षिका मोहसिना शेख (६७) यांच्यासाठी मतदान हे एकल मिशन होते. “माझ्या मुलांनी मतदान करणे म्हणजे वेळेचा अपव्यय असल्याचे सांगितले, पण मी येण्याचा आग्रह धरला,” ती म्हणाली. “तरुण पिढीला असे वाटत असेल तर ते दुर्दैवी आहे. मला आशा आहे की माझे मत कडनगरमध्ये सकारात्मक बदल घडवून आणण्यास मदत करेल.” टिळक रोड परिसरात एका वृद्ध जोडप्याने शहराच्या बदलत्या चेहऱ्याचे प्रतिबिंब उमटवले. “३० वर्षांपूर्वी पुणे सुंदर होते, पण आता फक्त गोंगाट आणि गोंधळ आहे,” त्यांनी टिप्पणी केली. “शहराला हरवलेले वैभव परत मिळावे म्हणून आम्ही मतदान केले. राजकारणी त्यावर कारवाई करतात की नाही हे त्यांच्यावर अवलंबून आहे, पण निदान आम्ही आमचा आवाज वाया जाऊ दिला नाही.” SK मेहता (81) आणि त्यांची पत्नी शकुंतला (75) यांना, यादीतील बदलांमुळे मतदानासाठी सुस रोड आणि पाषाण गाव ओलांडून दोन थांब्याचा प्रवास करावा लागला. गैरसोय होत असतानाही आयुध निर्माणीतील निवृत्त अधिकारी ध्येयाकडे लक्ष देत राहिले. “आम्ही भ्रष्टाचार संपवण्यासाठी आणि चांगल्या विकासासाठी मतदान करत आहोत,” मेहता म्हणाले. “पाणीपुरवठा असो की रस्ते, आमच्या नगरसेवकांनी परिसराच्या भल्यासाठी काम करावे, अशी आमची इच्छा आहे.”